Een mallet finger kan in verschillende situaties en op alle leeftijden ontstaan:

• Sporters: mallet finger komt vaak voor bij sporters, vooral in balsporten zoals basketbal, handbal of rugby. Een pass of bal op de vingertoppen kan de strekpees doen afscheuren.
• Ongevallen in het dagelijks leven: ook in alledaagse situaties kan een mallet finger ontstaan, bijvoorbeeld bij het opmaken van een bed (door een laken of deken strak te trekken) of bij een flinke stoot tegen een vingertop.
• Leeftijd: dit letsel kan op alle leeftijden voorkomen. Bij jongeren is de pees vaak sterk en scheurt er eerder een stukje bot mee af; bij ouderen kan de pees zelf eerder inscheuren.

Een mallet finger geeft direct herkenbare klachten aan het eindkootje van de vinger:

• Niet kunnen strekken: het topje van de vinger hangt naar beneden en je krijgt het niet meer gestrekt. Zelfs met kracht proberen lukt het niet, de vingertop blijft slap.
• Pijn en zwelling: vaak is er pijn rond het laatste vingergewricht direct na het incident. Er kan wat zwelling ontstaan en soms een blauwe plek aan de bovenkant of onderkant van het eindkootje.
• Bewegingsbeperking: je kunt het laatste vingerkootje niet actief strekken, alleen met hulp van de andere hand. Het buigen van de vingertop is meestal nog wel mogelijk omdat de buigpees nog intact is.
• Vinger blijft krom staan: in rust blijft de vingertop in een gebogen stand liggen. Je kunt hem passief (met de andere hand) wel recht houden, maar zodra je loslaat zakt hij weer omlaag.
• Pijn maar stabiel gewricht: bij een mallet finger is het eindgewricht vaak pijnlijk maar meestal niet volledig instabiel; de vinger voelt verder normaal behalve dat de top niet strekt.
• Belangrijk onderscheid: als er een open wond is op de bovenkant van het eindkootje (bijvoorbeeld bij een snij-ongeluk) spreekt men niet van een mallet finger maar van een extensorpeesletsel, wat anders wordt behandeld.

De arts herkent een mallet finger meestal aan het klinische beeld: een hangende vingertop en onvermogen tot strekken. De diagnose verloopt in drie stappen:

Anamnese: de arts vraagt hoe het letsel is gebeurd (meestal een bal of stoot op de vinger) en doet navraag naar eerdere vingerletsels of eventuele reuma (wat pezen kan verzwakken).

Klinisch onderzoek: de vinger wordt geinspecteerd op stand (hangende vingertop) en eventuele wondjes. Er wordt getest of je het topje echt niet actief kunt strekken. De rest van de vinger en hand functioneert doorgaans normaal. De arts palpeert het eindkootje om te voelen of er pijnpunten zijn en of het botfragment misschien verplaatst is.

Aanvullend onderzoek: vrijwel altijd wordt een rontgenfoto gemaakt van de vinger om te kijken of er een stukje bot is mee afgebroken op de plek waar de pees hecht. Op de X-foto ziet men soms een klein botfragment. Als het stukje bot groot is en een deel van het gewricht meescheurt, beinvloedt dat de behandeling.

Het belangrijkste doel bij een mallet finger is om de uiteindelijke genezing van de pees (en eventueel botfragment) in gestrekte positie te laten plaatsvinden. De behandeling kent doorgaans twee stappen:

Stap 1: Niet-operatieve behandeling (spalk). Veruit de meeste mallet finger-letsels worden zonder operatie behandeld. Je krijgt een speciale vingerspalk die het topje van de vinger continu in lichte overstrekking houdt. Dit zorgt ervoor dat de uiteinden van de afgescheurde pees tegen elkaar kunnen helen.

Belangrijk: de spalk moet ononderbroken gedragen worden, dag en nacht, meestal gedurende 6 tot 8 weken. Tijdens deze periode mag het eindgewricht absoluut niet buigen, zelfs niet een beetje, want dan kan de genezing opnieuw mislukken.

Na 6 tot 8 weken zal de arts controleren of je de vinger weer actief kunt strekken. Zo ja, dan bouw je de spalkdragen langzaam af: je blijft de spalk nog enkele weken 's nachts of bij sport dragen ter bescherming.

Stap 2: Operatie (indien nodig). Slechts in bepaalde gevallen is een operatie bij mallet finger vereist. Dit is aangewezen als er een groot botfragment is afgebroken en het gewricht niet goed op zijn plaats staat (subluxatie), of als de blessure gepaard ging met een diepe open wond.

Tijdens de operatie wordt de peesaanhechting hersteld: de arts zet het botfragment vast met een pinnetje of schroefje, of hecht de peesuiteinden aan elkaar. Vaak plaatst men tijdelijk een dun metalen pennetje door het eindgewricht om het recht te houden gedurende de genezing.

Een goed behandelde mallet finger geneest in de meeste gevallen goed. Na de aanbevolen spalkperiode van 6 tot 8 weken is de vingertop bij circa 9 van de 10 patienten weer actief te strekken. Wel kan er een klein deel resthoek overblijven (de vingertop strekt niet helemaal 100% door); meestal is dit minimaal en stoort het weinig in het dagelijks gebruik.

Belangrijk is dat de instructies strikt worden opgevolgd, vooral het continu dragen van de spalk, omdat elke vroegtijdige buiging de hersteltijd opnieuw verlengt.

In enkele gevallen blijft de vingertop ondanks behandeling wat naar beneden staan. Indien er blijvende ernstige functiebeperking of pijn is, kan een secundaire ingreep overwogen worden. Gelukkig is dit zelden nodig.

Een mallet finger is een veelvoorkomende vingerblessure waarbij de strekpees van het vingertopje afscheurt, meestal door een bal of stoot op de vinger. Hierdoor blijft het topje van de vinger omlaag hangen en kun je het niet meer strekken.

De diagnose is eenvoudig op basis van het typische beeld, ondersteund door een rontgenfoto om een botbreukje uit te sluiten. De standaardbehandeling is een continue spalktherapie van het eindkootje in gestrekte stand voor ongeveer 6 tot 8 weken, wat in veruit de meeste gevallen tot herstel leidt. Slechts bij uitzondering is een operatie nodig, namelijk als er een groot botfragment los is of de blessure open is.

Met de juiste behandeling geneest een mallet finger doorgaans goed en kan de vinger weer normaal functioneren.