Zoals de naam aangeeft, komt een klimvinger bijna uitsluitend voor bij mensen die intensief rotsklimmen of boulderen. Vooral ervaren klimmers tussen 20 en 40 jaar lopen risico, zeker bij het nemen van kleine grepen waarbij veel spanning op de buigpezen komt (crimp greep). Een onvoldoende opwarming of vermoeidheid kan bijdragen aan het risico op een klimvinger.

• Plotselinge pijn: Je voelt een scherpe, plots ontstane pijn in de vinger tijdens het klimincident. Vaak betreft het de ringvinger of middelvinger.
• Geluid of gevoel van een knap: Op het moment van het letsel hoor of voel je soms een duidelijke knap in de vinger.
• Zwelling en blauwe plek: Na het letsel kan de vinger opzwellen en eventueel een blauwe verkleuring vertonen aan de palmzijde ter hoogte van het onderste of middelste kootje.
• Krachtverlies: Het buigen van de vinger voelt zwak aan. Je kunt minder goed knijpen met die vinger en stevig vastgrijpen is pijnlijk.
• Mogelijk standsafwijking: Bij een volledige scheur van de pulley kan de pees iets van het bot af komen (bowstringing). De vinger lijkt dan bij buigen een beetje uit vorm omdat de pees naar buiten komt.

1. Anamnese: De link met klimmen of tillen van zware voorwerpen wordt gelegd. Je beschrijft het moment van het letsel, bijvoorbeeld “tijdens het klimmen hoorde ik iets knappen in mijn vinger”. Dit verhaal is typisch voor een klimvinger.
2. Klinisch onderzoek: De arts bekijkt je hand en vingers. Er wordt gedrukt op de vermoedelijk gescheurde ringband om pijn te lokaliseren. Ook test de arts of er sprake is van bowstringing: bij buigen wordt gekeken of de pees zichtbaar weg van het bot beweegt.
3. Aanvullend onderzoek: Vaak volstaat het verhaal en onderzoek. Soms wordt een echografie of MRI aangevraagd om de graad van het pulleyletsel te beoordelen, zeker bij twijfel over volledige afscheur of meerdere gescheurde pulleys (ringbanden).

• Stap 1: Conservatief (spalk en rust)
  De eerste aanpak bij een klimvinger is meestal niet-operatief. Je krijgt een spalk of strak verband (bijvoorbeeld een speciaal ringband-tape of brace) om de vinger te immobiliseren. Rust is cruciaal: je moet enkele weken tot maanden stoppen met klimmen en de vinger niet zwaar belasten zodat de gescheurde band kan genezen. Pijnstilling en ijs helpen tegen pijn en zwelling. Fysiotherapie kan ingezet worden om de beweeglijkheid te behouden in de niet-aangedane gewrichten.
• Stap 2: Hervatten van sport onder begeleiding
  Na een herstelperiode mag je langzaam terug beginnen met klimmen. Dit gebeurt bij voorkeur onder begeleiding van een handtherapeut of trainer. Geleidelijke opbouw is belangrijk om herhaling van de klimvinger te voorkomen. Vaak draag je tijdens het klimmen voorlopig een tape om de vinger ter ondersteuning.
• Stap 3: Operatie (bij uitgebreide letsels).
  Als er meerdere ringbanden zijn gescheurd of de buigpees instabiel blijft ondanks rust (ernstig pulleyletsel), kan een operatie nodig zijn. De chirurg herstelt of reconstrueert dan de gescheurde ringband(en) met een pees- of bandplastiek. Na de ingreep wordt de vinger weer gespalkt voor genezing, gevolgd door intensieve handtherapie. Operatie is echter zelden nodig en voorbehouden aan een ernstige klimvinger waarbij de functie van de vinger in gevaar blijft. Een klimvinger volledig laten genezen is belangrijk voordat je intensief gaat klimmen, om recidief te voorkomen.

De meeste klimvingers genezen goed met rust en conservatieve behandeling. Na enkele weken tot maanden kan de vinger meestal weer volledig worden belast. Bij lichte letsels herstelt de ringband volledig en kun je vaak zonder beperkingen terugkeren naar klimmen. Bij ernstige scheuren kan het herstel langer duren en soms houd je wat stijfheid of verminderde kracht. Na een operatie is de prognose meestal ook goed, maar revalidatie duurt langer en het resultaat kan iets minder krachtig zijn dan voorheen.

Een klimvinger is een typische blessure bij klimmers, veroorzaakt door een scheur van een peesband in de vinger. Vroege herkenning, rust en aangepaste behandeling zijn essentieel om een volledig herstel mogelijk te maken. Met een goed revalidatieprogramma keren de meeste klimmers weer terug naar hun oude niveau, mits de vinger de tijd krijgt om volledig te genezen.