Een teenfractuur kan bij iedereen voorkomen. Situaties waarin het risico hoger is:

• ‍Ongevallen thuis: een teenfractuur gebeurt vaak door huis-, tuin- en keukenongevallen, zoals iets zwaars (bijv. een vaas of pan) dat op de teen valt, of bij het hard stoten van de teen tegen een tafelpoot.
• ‍Sporters: tijdens sporten als voetbal, hardlopen of vechtsporten kunnen de tenen ongelukkig geraakt of omgeklapt worden, wat tot een teenfractuur kan leiden.
• ‍Ouderen: bij ouderen met broze botten is de kans op een teenfractuur groter bij een kleine stoot of val, al is een dergelijke breuk doorgaans geen ernstig gevolg van osteoporose.

Een teenfractuur uit zich in de volgende klachten:

• ‍Pijn in de teen: felle pijn op de plaats van de breuk, direct na het letsel. De teen kan nauwelijks bewogen of belast worden door de pijn.
• ‍Zwelling en verkleuring: de teen zwelt op en kan blauwpaars verkleuren door een bloeduitstorting.
• ‍Scheefstand: soms staat de teen scheef of onder een vreemde hoek, vooral bij een verplaatste teenfractuur. De teen kan ook geknikt lijken.
• ‍Moeite met lopen: bij een gebroken teen (vooral de grote teen) is lopen pijnlijk en lastig. Bij een gebroken kleine teen kan men vaak nog wel lopen, al is dat ongemakkelijk.

De arts zal bij een vermoeden van een teenfractuur:

1. Anamnese (vraaggesprek):
De arts bevraagt het ongevalsmechanisme. Verder wordt bevraagd of steunname na het ongeval nog mogelijk was.

2. Klinisch onderzoek:De arts bekijkt de stand van de teen en let op zwelling, blauwe plekken en eventuele wondjes. Hij voelt voorzichtig aan de teen om de pijnlijke plek te lokaliseren. Als de teen beweeglijk is en niet duidelijk scheef staat, is er mogelijk geen sprake van een verplaatste breuk.

3. BeeldvormingOm te bevestigen of de teen gebroken is, kan een röntgenfoto gemaakt worden. Op de foto is een teenbreuk zichtbaar als een breuklijn in het teenbotje. Niet in alle gevallen is een foto nodig – bijvoorbeeld bij een vermoedelijke eenvoudige breuk van een kleine teen die recht staat.

De behandeling van een teenfractuur hangt af van welke teen gebroken is en de ernst van de breuk:
Stap 1: Buddy taping en rust: bij een gebroken teen die netjes recht staat (niet-verplaatste breuk) is immobilisatie de voornaamste behandeling. Meestal wordt de aangedane teen naast de aangrenzende teen vastgezet met tape (‘buddy taping’) voor steun. Daarnaast is het advies de voet hoog te leggen en te koelen om de zwelling te verminderen. Stevig schoeisel of een schoen met harde zool kan helpen bij het lopen. Zo nodig kan pijnstilling (bijv. paracetamol) de pijn verlichten.

‍
Stap 2: Rechtzetten: als de teen scheef staat, zal de arts eerst onder plaatselijke verdoving de botstukjes weer in lijn trekken (repositie). Hierna wordt de teen eveneens aangebonden aan de aangrenzende teen zoals hierboven.

‍
Stap 3: Operatie: Bij complexe teenfracturen of een instabiele breuk van de grote teen kan in zeldzame gevallen een operatie (met K-pinnen of schroefjes) nodig zijn.

‍
Stap 4: Nazorg: bij een tape-behandeling blijft de teen meestal 2–4 weken ingetaped. Een controlefoto is vaak niet nodig, behalve bij twijfel aan de stand. De meeste teenfracturen genezen binnen 4–6 weken. Fysiotherapie is doorgaans niet vereist, maar lichte oefening van de teen (buigen/strekken) na genezing kan helpen om stijfheid te voorkomen.

Een teenfractuur geneest in de regel goed. Kleine tenen herstellen vaak zonder blijvende gevolgen – al kan de teen in het begin wat dikker blijven. De grote teen heeft een belangrijkere functie bij het lopen; een breuk in de grote teen kan iets langer hinder geven. Over het algemeen is het herstel na zo'n breuk compleet binnen enkele weken tot maanden. Zodra de pijn weg is en de teen weer normaal beweegt, kan men de meeste activiteiten hervatten. Het risico op complicaties zoals een non-union (niet-helende breuk) of foutieve stand is zeer klein bij een teenfractuur, zeker met de juiste nabehandeling.

Een teenfractuur is een breuk van een teenbot die meestal zonder operatie kan worden behandeld. Vroege herkenning en immobilisatie van de teen bevorderen de genezing. De prognose is gelukkig uitstekend: na een teenbreuk kunnen de meeste mensen al snel weer normaal lopen en ze houden zelden blijvende klachten aan de teen.