• ‍Kinderen: Supracondylaire elleboogbreuken zien we vooral bij kinderen tussen ongeveer 5 en 10 jaar. Bij kinderen is dit een van de meest voorkomende breuken van de bovenarm.‍
• Volwassenen: Hoewel een supracondylaire elleboogbreuk op deze plaats het vaakst bij kinderen voorkomt, kunnen ook volwassenen een elleboogbreuk oplopen. Bij volwassenen zien we elleboogbreuken doorgaans na een zwaar trauma (bijvoorbeeld een val van hoogte of verkeersongeval) of bij oudere personen met broze botten (osteoporose).

• ‍Ernstige pijn: Een elleboogbreuk veroorzaakt meteen scherpe pijn rond de elleboog. Bewegen of iets opheffen met de arm verergert de pijn.‍
• Zwelling en blauwe plekken: Rond de elleboog ontstaat snel zwelling. Ook blauwe plekken kunnen verschijnen door bloeduitstorting.‍
• Bewegingsbeperking: Het wordt moeilijk of onmogelijk om de elleboog nog te bewegen door de pijn en de breuk. Vooral strekken of buigen van de elleboog lukt niet goed.‍
• Misvorming: Bij een ernstig verplaatste elleboogbreuk kan de elleboog er misvormd uitzien of in een abnormale stand staan. Soms voelt u een knik of trapje ter hoogte van de breuk.‍
• Tintelingen of doof gevoel: In zeldzame gevallen kan een gebroken elleboog een nabijgelegen zenuw of bloedvat beknellen. Dit kan leiden tot tintelingen in de vingers of een mindere doorbloeding van de hand (een bleke, koude hand).

• Anamnese: De arts vraagt wat er is gebeurd (bijvoorbeeld een val) en naar de symptomen. Ook zal gevraagd worden of u nog gevoel en beweging hebt in de vingers, om te controleren of er geen zenuwschade is.
• Klinisch onderzoek: Bij onderzoek bekijkt de arts de stand van de elleboog en voelt voorzichtig aan de botten. Kenmerkend bij een elleboogbreuk is pijn bij beweging en druk op de elleboog. De arts controleert ook de doorbloeding (pols) en het gevoel in de hand om zeker te zijn dat er geen bloedvat of zenuw geraakt is.
• Technisch onderzoek: Een röntgenfoto (RX) van de elleboog bevestigt vrijwel altijd de diagnose elleboogbreuk en toont de precieze breuklijn. Soms maakt men ook een vergelijking met een foto van de andere elleboog (vooral bij kinderen) om subtiele breuken beter op te sporen. Bij complexe elleboogbreuken of twijfel kan aanvullend een CT-scan nodig zijn.

Stap 1: Niet-operatieve behandeling (gips)

• ‍Gipsimmobilisatie: Als de botstukken niet of nauwelijks verplaatst zijn, kan een elleboogbreuk vaak behandeld worden met een bovenarmgips of spalk. De elleboog en vaak ook de bovenarm worden dan 4 tot 6 weken geïmmobiliseerd zodat de breuk kan genezen.‍
• Pijnstilling en rust: Tijdens deze periode krijgt u pijnstillers en houdt u de arm hoog om zwelling te verminderen. Ook wordt u aangemoedigd om de vingers, pols en schouder voorzichtig te bewegen om stijfheid te voorkomen.‍
• Controle: Regelmatige controles met röntgenfoto’s volgen om na te gaan of de elleboogbreuk in het gips netjes op zijn plaats blijft. De orthopedisch chirurg kijkt of de botstukken goed uitlijnen terwijl de breuk geneest.

Stap 2: Operatieve behandeling

• ‍Indicatie voor operatie: Is de elleboogbreuk verplaatst of instabiel, dan is een operatie nodig. Zeker bij kinderen is een nauwkeurige uitlijning belangrijk om latere groei- en functieproblemen te voorkomen.‍
• Ingreep: Onder volledige narcose brengt de chirurg de botstukken weer in de juiste stand (repositie). Vervolgens worden de stukken vastgezet met metalen pinnen (k-draadjes) die door de huid in het bot worden geplaatst (gesloten reductie en pinning) of plaat en schroeven. Dit houdt de elleboogbreuk gedurende de genezing op zijn plaats.‍
• Na de operatie: U krijgt een drukverband of tijdelijk gips om de elleboog te ondersteunen. Vaak steken de uiteinden van de pinnen nog uit de huid; deze worden na ±4-6 weken weer verwijderd. Indien de breuk gefixeerd wordt met plaat en schroeven, blijven deze zitten. U mag de vingers, pols en schouder voorzichtig blijven bewegen om stijfheid te voorkomen.‍
• Revalidatie: Nadat het gips en de pinnen verwijderd zijn, start eventuele kinesitherapie (fysiotherapie) om de elleboog opnieuw soepel te maken en kracht op te bouwen. Volledig herstel van een elleboogbreuk bij kinderen is doorgaans zeer goed. Bij volwassenen blijft er meestal enige gewrichtsverstijving over. In totaal duurt het herstel enkele weken tot maanden, afhankelijk van de ernst van de breuk.

De prognose van een elleboogbreuk is meestal goed, zeker bij tijdige behandeling en correcte opvolging. Bij eenvoudige, niet-verplaatste breuken is de kans op volledig herstel hoog. Gecompliceerdere of open breuken kunnen meer restklachten geven, zoals stijfheid of krachtverlies. Bij kinderen is het herstel doorgaans sneller dan bij volwassenen.

Een elleboogbreuk is pijnlijk maar meestal goed behandelbaar. De juiste diagnose en opvolging bepalen in belangrijke mate het herstel. Snelle herkenning en passende behandeling beperken de kans op blijvende hinder.