......

Welkom in de

van Orthopedisch Centrum Turnhout

Nek- en Rugkliniek

Uw arts:

Dr. Patricia Verstraete,
gesuperspecialiseerd

Afspraak maken

Welkom in onze Nek- en Rugkliniek!

In 2002 studeerde ik af als orthopedisch chirurg aan de universiteit van Gent. Tijdens mijn specialisatie ging mijn interesse reeds uit naar de wervelkolom. Ter verdere specialisatie werkte ik daarom nog enkele jaren als consulent op de dienst orthopedie van het UZGent onder begeleiding van Prof. Uyttendaele en Prof. Poffyn.

De behandeling van rugaandoeningen is veelzijdig en daarom is er een samenwerking met de  diensten neurochirurgie, fysische geneeskunde en pijnkliniek. De bundeling van onze ervaring op het vlak van de behandeling van alle mogelijke pathologieën van de wervelzuil zorgt ervoor dat we de beste zorg kunnen geven aan onze patiënten.

Ongeveer 85% van de volwassen bevolking krijgt vroeg of laat af te rekenen met rug- en/of nekklachten. De reden hiervoor is enerzijds terug te vinden in ons genetisch materiaal. De biomechanica van de wervelkolom lijkt niet te kloppen en de evolutieleer leert ons dat er iets misgelopen is op het moment dat we van viervoeter naar tweevoeter zijn geëvolueerd.

Rugproblemen zijn in veel mindere mate terug te vinden bij de dieren. Anderzijds speelt onze huidige manier van leven ook een belangrijke rol. De manier waarop we zitten, liggen en werken heeft geen goede invloed op de kwaliteit van onze wervelkolom.

Algemeen kunnen we stellen dat de gemiddelde mens te weinig beweegt. De spieren en gewrichten van onze wervelkolom worden daardoor zwakker wat onherroepelijk tot problemen leidt.

De wervelkolom bestaat meestal uit 24 wervels en 9 vergroeide wervels in het heiligbeen en staartbeen. De wervelkolom is gelegen aan de dorsale zijde (achterzijde) van het lichaam. De wervels zijn van elkaar gescheiden door tussenwervelschijven en beschermen het ruggenmerg in het wervelkanaal.

In de wervelkolom onderscheiden we:
• 7 nekwervels (cervicale wervels)
• 12 borstwervels (thoracale wervels)
• 5 lendenwervels (lumbale wervels)
• 5 (vergroeide) heiligbeenwervels (sacrale wervels)
• 4 of 5 (vergroeide) stuit- of staartwervels (coccygeale wervels)

Een wervel bestaat uit een wervellichaam (buikzijde van de rug) en de doornuitsteeksels (achterzijde van de rug). Centraal hiervan bevindt zich het ruggenmergkanaal met de aftakkingen van de verschillende zenuwen.

Indeling wervelregio’s:
Regio Naam Afkorting
Nekwervels Cervicaal C1-7
Borstwervels Thoracaal Th 1-12
Lendenwervels Lumbaal L1-5
Heiligbeenwervels Sacraal S1-5
Stuit- of staartbeenwervels Coccygeaal CC1-4

In normale omstandigheden is het vooraanzicht van de wervelkolom perfect recht. In zijdelings aanzicht zijn er krommingen aanwezig. Ter hoogte van de nek en onderrug bevindt er zich een uitholling (lordose) en thv de middenrug een bolvorming (kyfose). Tijdens de groei en door slijtage kunnen hier afwijkingen in ontstaan.

WAT
Een ander woord voor botontkalking is osteoporose. De botten worden minder sterk doordat de hoeveelheid bot (dichtheid) en de kwaliteit ervan afneemt. In onze botten wordt voortdurend nieuw botweefsel aangemaakt en oud botweefsel afgebroken. Dat is normaal. Tijdens de groei is er meer aanmaak van botweefsel, op oudere leeftijd meer afbraak. Tijdens ons verouderingsproces worden onze botten daardoor brozer. Ze kunnen dan gemakkelijker breken en ruggenwervels kunnen inzakken.

WIE
De aandoening komt vaker voor bij vrouwen, omwille van de hormonale veranderingen tijdens de menopauze of de overgang, waardoor het bot sneller afgebroken wordt. Ook onvoldoende lichaamsbeweging, te weinig calcium in de voeding, een tekort aan vitamine D (dat de opname van calcium vanuit de darm bevordert), te veel alcohol (≥ 3 eenheden/dag) en roken, dragen bij tot het ontwikkelen van osteoporose.

Sommige mensen lopen meer risico om osteoporose te krijgen door bepaalde ziekten zoals reumatoïde artritis, diabetes, COPD, chronische nierziekten en chronische inflammatoire darmziekten. Ook het gebruik van bepaalde geneesmiddelen (bv. langdurig gebruik van cortisone) kan de ontwikkeling van osteoporose in de hand werken.

DIAGNOSE
Vroege diagnose van osteoporose, dus voor dat een breuk is opgetreden, is alleen mogelijk via een meting van de botdichtheid. Heb je dus een verhoogd risico om osteoporose te krijgen, dan zal je arts een botdichtheidsmeting (of botdensitometrie) aanvragen, de zogenaamde DEXA-meting. Hierbij wordt met behulp van röntgenstralen de hoeveelheid kalk in je bot gemeten. De dosis is veel kleiner dan bij een gewone röntgenfoto.

BEHANDELINGSMOGELIJKHEDEN
Behandeling kan bestaan uit inname van calcium en vit D, voldoende lichaamsbeweging, vermijden van alcohol en roken. Ook een teveel aan cafeïne is te vermijden.
Eventueel aanvullende medicatie kan nog in overleg met uw behandelend arts worden opgestart.

Partners

Schrijf u in op onze nieuwsbrief

Voor een gezonde dosis nieuws en oplossingen voor uw klachten!